“Ik heb dit vak echt met hart en ziel gedaan”, geeft Gerrit aan. ‘Ik ben met Briensveld begonnen, omdat ik mijn eigen draai wilde geven aan de uitvaartbranche. Ik werk niet graag volgens het boekje. Elke uitvaart is anders en zou dat ook moet zijn.”

Gerrit heeft altijd veel gewerkt, maar vond dat nooit lastig of vervelend. Hij geeft aan dat hij het helpen en bijstaan van nabestaanden een van de mooiste dingen vindt aan dit vak. “Je komt in allerlei families terecht en bouwt er in korte tijd ook echt een band mee op. Ik vind het mooi om families een afscheid te geven dat ze zelf hebben vormgegeven. Zo is het echt iets dat van hen samen is, waar iedereen zich in kan vinden. Mijn taak is om bredere keuzes te laten zien om het afscheid vorm te geven. Vaak hebben families namelijk niet door wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is.”

Het is belangrijk dat je probeert aan te voelen waar een familie behoefte aan heeft als uitvaartleider. Zo is het bij Gerrit bijvoorbeeld weleens voorgekomen dat hij niet het gevoel kreeg dat hij welkom was. Soms is het besef dat een dierbare overleden is er nog niet helemaal. “Als ik dan binnenkom is het ineens echt. Op zo’n momenten merk je dat de familie er nog niet klaar voor is om te praten over het afscheid. Meestal geef ik dan aan dat ik op een ander moment terugkom.” Dit is volgens Gerrit een van de moeilijkste onderdelen van het vak. De onmacht wanneer je op dat moment niets kunt betekenen voor een familie. Die onmacht is er ook vooral wanneer iemand is overleden in het buitenland. “Het duurt altijd ruim een week voordat de overledene naar Nederland wordt gebracht. In die tijd is wachten het enige dat je kunt doen. Er kan nog niets gepland worden, want je weet niet precies hoe lang die “wachttijd” is. Het is belangrijk om de nabestaanden bij te staan in deze tijd, ook wanneer de emotie groter is dan het begrip”.

Als we Gerrit vragen hoe hij zijn dagen gaat invullen tijdens zijn pensioen, geeft hij aan dat er geen concrete plannen zijn. “Ik heb een grote tuin met wat achterstallig onderhoud. Daar kan ik in de zomermaanden mooi mee aan de slag. Ik ben bijna 25 jaar lang dag en nacht beschikbaar geweest, dus ik ga nu vooral doen waar ik zin in heb en genieten van mijn vrijheid. Ik heb ook jaren geleden mijn golflicentie gehaald, dus misschien pak ik dat wel weer op.” Als we Gerrit vragen wat hij in de wintermaanden gaat doen, zegt hij: “dat zien we dan wel weer. Samen met mijn vrouw Jeanne heb ik 11 kleinkinderen en ik doe graag leuke dingen met ze. Ik ben benieuwd hoe het is om écht opa te zijn.”

Gerrit heeft de afgelopen 1,5 jaar bewust afstand gedaan van de ontwikkelingen die binnen Briensveld plaatsvonden. Hij wilde Roel de ruimte geven om er echt zíjn bedrijf van te maken. “Ik heb Roel de keuzes laten maken en dat beviel me eigenlijk goed. Ik heb vertrouwen in Roel en in het team.” Gerrit heeft Roel ook een stukje advies meegegeven. “Ik heb tegen Roel gezegd dat hij niet altijd beschikbaar moet zijn en ook ruimte moet maken voor zijn gezin.” Hij geeft ook aan dat hij dit misschien anders had willen doen, nu hij terugkijkt op de afgelopen jaren. “Misschien had ik wat minder beschikbaar moeten zijn. Altijd aan staan is lastig. Je sociale leven gaat er best wel aan onderdoor als je 24 uur per dag bereikbaar bent.”          

Als we Gerrit vragen wat zijn levensmotto is, antwoordt hij: “leef, alsjeblieft! Meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Ik heb niet echt een levensmotto, maar dit komt meteen in me op.” Dit is, net als het advies om niet altijd aan te staan, het advies dat hij iedereen wil meegeven. Geef jezelf de ruimte en leef!  

Inmiddels is het 1 juli 2023 geweest. Gerrit is nu echt met pensioen en de tussendeur gaat op slot. Of de deur ook op slot blijft? “Nee, ik help zo af en toe nog graag een handje. Ik doe geen volledige uitvaarten meer, maar ik ga soms mee met andere uitvaartleiders. Sommige uitvaartleiders zitten nog niet zo lang in het vak en vinden het dan fijn als ik er op bepaalde momenten bij ben.” Als we Gerrit vragen wat hij het meest gaat missen antwoordt hij: “ik ga ons sociale team het meeste missen. Het komt dus goed uit dat ik “de buurman” ben, ik kom gewoon af en toe binnenlopen. Verder kan ik het bedrijf met vertrouwen loslaten, wetende dat er een volwaardig team staat dat de visie van Briensveld verder doorvoert.”